Een land zonder leraren
Live vanuit Brussel Guus Pengel. John Leerdam, waarmee ik voordat hij de politiek inging nauw samen heb gewerkt, heeft mij gevraagd welke leraar mij het meest heeft geïnspireerd. Dat is in mijn geval geen gemakkelijke vraag, want ik heb het genoegen gehad veel inspirerende leraren tegen te mogen komen en ik heb een niet gebruikelijke loopbaan gevolgd. De economie docent Muller sprak mij in Suriname zeer aan door de boeiende wijze waarop hij over economie sprak en zo komt het dat ik aan de Universiteit van Rotterdam in Internationale Economie ben afgestudeerd. Ik heb zelfs nog een jaar les gegeven over economie, maar dat bleek niet mijn echte passie.

Is het misschien mijn muzieklerares uit de eerste klas VWO in Den Haag die zo enthousiast sprak over de rockmusical Tommy, dat ik, geen uitgesproken rockliefhebber, na mijn studie economie liedteksten begon te schrijven, die onder andere door Jorgen Raymann, Steve Teunis en Carlo Goedhart worden gezongen.

Gek genoeg blijkt mijn wiskunde leraar op het Vrije Atheneum in Paramaribo de grootste inspiratiebron te zijn geweest. De heer Nijman, was een jonge energieke man en hij had als stelregel: alles is wiskunde. Alles wiskunde? In je prime time pubertijd let niet altijd even goed op in de lessen en je doet zeker niet mee, maar vanuit alle kanten van de klas kwamen er opmerkingen. Alles? Het verkeer, voetbal, sexy meisjes. De heer Nijman antwoordde overtuigd en enthousiast, alles is wiskunde.

Dit intrigerende optreden was voor mij het begin van het zien van de schoonheid en de kracht van taal. Zijn les was eigenlijk ook het eerste stand up comedy optreden wat ik in mijn leven meemaakte. Na mijn studie economie en een carrière waarbij ik op een gegeven moment in de SER zat te onderhandelen over arbeidsmarktbeleid, koos ik bewust er voor om een man van woorden te worden. Ik ben een man van taal en dan vooral de Nederlandse taal. Ik werk als tekstschrijver van muziek, theater en televisie. Bijvoorbeeld voor de cabaretier Jorgen Raymann, het jongerenradiostation Funx en de hindoeomroep OHM.

Omdat vooral leraren een belangrijke inspiratiebron zijn geweest voor het werk dat ik nu mag doen, vind ik het een grote eer om met de leraren van de toekomst te praten. In het Nederland van nu, dat heel erg op zoek is naar zijn nieuwe ik, vind ik het heel belangrijk dat er leraren zijn, waarin leerlingen zich kunnen herkennen. Want ook al ben ik een man van woorden, soms is het prettig als je aan een half woord genoeg hebt als je met elkaar praat en dat je niet steeds hoeft uit te leggen wie je bent en waarom je doet zoals je doet. En in dit nieuwe Nederland blijft taal razend belangrijk, zeker nu geweld tussen personen word afgekeurd, maar het kennelijk is toegestaan om taal het enige wapen te laten zijn dat we mogen inzetten om elkaar pijn te doen. 

Als een man van taal zeg ik: Een land zonder ondernemers is een arm land, omdat er geen werk is voor de mensen die zelf geen risico’s durven of kunnen nemen. Een land zonder politici is een dwalend land, omdat er niet meer wordt gekozen welke richting het op gaat met het land. Een land zonder kunstenaars is een treurig land, omdat een kunstenaar de mensen zicht geeft op dingen die ze niet kunnen zien en ze dingen laat horen die ze zelf niet kunnen horen. Maar een land zonder leraren, dat land is verloren. Omdat de leraar de kinderen helpt te onderzoeken of hij ondernemer, politicus, kunstenaar of leraar wil worden. Een inspirerende leraar of lerares is de ontdekker van de rijkdommen van een land. Een leraar helpt kinderen dromen en ze hun dromen te laten realiseren. Dankzij de goede inspirerende leraar overtreft uiteindelijk elke leerling de meester.