sbo Sectorbestuur Onderwijsarbeidsmarkt

‘Ze bedoelen het vast als compliment. Zo zie ik het niet’

Een email: of ik een weblog wil bijhouden, in columnvorm. Vierhonderd woorden maximaal.

Het moet gaan over mijn ervaringen met “culturele diversiteit”. En ik moet me in de eerste column voorstellen. Voor de zekerheid lees ik de mail nog een keer, maar meer informatie staat er niet in.

Waarom ik, Erica Stedenburg, ben gevraagd om een column te schrijven over culturele diversiteit? Makkelijk: omdat ik zelf cultureel divers ben. Ik ben tenslotte een allochtoon.

Nou, daar heb ik even over na moeten denken. Want ik weet helemaal niet of ik zin heb om me op het ‘world wide web’ te profileren als allochtoon. Ik ben toch veel meer dan dat: docent logopedie en pedagogiek op de pabo. En fellow bij het lectoraat Dynamiek van de Stad.

Maar ja, ik mag dus alleen schrijven over allochtoon zijn. Ook best, ik heb genoeg te zeggen. Bijvoorbeeld: altijd die vraag ‘voel je je Nederlander of Surinamer?’ Alsof hoe ik me voel iets verandert aan het feit dat ik allochtoon ben.

Maar ik ben wél een allochtoon! Dat is iedereen van wie tenminste een ouder in het buitenland is geboren.

Sommige mensen zijn nog erger. Die zeggen: maar jij bent toch helemaal geen allochtoon?! Daarmee doelen ze waarschijnlijk op mijn goede ABN en/of maatschappelijke functie. Maar ik ben wél een allochtoon! Dat is iedereen van wie tenminste een ouder in het buitenland is geboren. En in mijn geval komen ze allebei niet uit Nederland, maar uit Suriname. Dat snappen die mensen niet, want ze zeggen: ‘jij bent toch helemaal geen allochtoon’. Ik weet het, mijn naam klinkt niet echt exotisch, maar ik ben niet bepaald blond. (Of dom. Maar dat terzijde).

Ze bedoelen het vast als compliment. Zo zie ik het niet. Volgens de definitie ben ik een allochtoon dus dat kan ik niet veranderen. Dat wil ik ook niet, want dan zou ik een deel van mijn afkomst verloochenen. Ik voldoe misschien niet aan het stereotype beeld van een allochtoon, wat dat ook mag zijn. Maar een ‘Bounty’ (zwart van buiten, wit van binnen) ben ik niet.

Toch doe ik het. Ik ga, in mijn hoedanigheid als allochtoon, schrijven over mijn ervaringen met culturele diversiteit. Daar valt namelijk genoeg over te vertellen. En allochtoon zijn is echt niet alleen maar kommer en kwel.
Sterker nog, het is best leuk om een allochtoon te zijn! Hoe leuk dat is kun je de komende tijd in mijn columns lezen. Want in deze heb ik het maximaal aantal woorden al bereikt.

Erica Stedenburg, docent logopedie en pedagogiek op de pabo