sbo Sectorbestuur Onderwijsarbeidsmarkt

Bicultureel? Ik blijf gewoon allochtoon zeggen, want de negatieve connotatie verandert er niet door.

Wat een onzin! Er komt een ‘Inspiration day’ voor biculturele leerkrachten. Ten eerste het woord ‘bicultureel’. Ik blijf gewoon allochtoon zeggen. Want welk woord je ook gebruikt, de –negatieve- connotatie verandert er niet door.
En dan dat Engels: ‘inspiration day’. Waarom niet gewoon inspiratiedag? Waarom überhaupt een inspiratiedag? Deze studenten hebben toch al gekozen voor het vak? Kies dan voor een ‘Empowerment day’, als je per se een Engelse term wilt gebruiken.

Toch ga ik een kijkje nemen. De ’inspiration day’ begint met een verantwoording: waarom allochtonen nodig zijn voor het onderwijs. Daardoor lijkt het alsof ze alleen maar welkom zijn omdat er een tekort dreigt aan leerkrachten. Niet echt inspirerend.

Ook de sprekers kunnen me niet inspireren. John Leerdam vertelt dat Martin Luther King en Nelson Mandela hem inspireren (Wie niet?) en natuurlijk zijn moeder (Gaahaap). Altijd dat gedweep met moeders. Had hij nou ouders gezegd, of vader, dan was het iets origineler. Maar moeders. Geen allochtoon waarvoor de moeder geen inspiratie is. Zelfs autochtonen weten dat inmiddels.

Dan komt er een diplomaat; Arthur Kibbelaar. Daar kijk ik van op. Wat moet een diplomaat nou op een inspiratiedag voor biculturele leerkrachten? Dat hij een allochtoon is rechtvaardigt zijn bijdrage blijkbaar. Hij begint een uitvoerig relaas over ‘dat studenten zich moeten manifesteren, zich moeten onderscheiden en het verschil moeten maken’. Ik krijg meteen gewetenswroeging: manifesteer ik me wel genoeg? En dan dat onderscheiden. Het feit dat ik de enige allochtone docent ben in een team bestaande uit veertig personen vond ik al onderscheidend genoeg. Maar het is vast niet genoeg om het verschil te maken.

Volgende onderdeel: Guus Pengel spreekt ons toe vanuit Brussel. ‘Een land zonder leraren is verloren’. Nou, nou. Slimme jongen die dat kan bedenken, zeg. Gelukkig is de verpakking wel origineel. Een msn-videogesprek is namelijk best hip.

De bitterballen zijn gelukkig halal.

Tot slot mag het publiek meedoen. We gaan een spelletje spelen. In quizvorm. Om te testen wat wij weten over (drie keer raden – juist!) andere culturen.
De winnaar –ondergetekende- krijgt een cd-rom met daarop feiten over andere culturen. Lijkt me meer iets voor de verliezer. Ik weet het immers al, daarom heb ik gewonnen!
Dat was het dan. De dag eindigt met een borrel: jus d’orange en wijn. Typisch Nederlands. De bitterballen en kaashapjes zijn gelukkig halal. Hiermee blijft de biculturele invloed weer beperkt tot eten. Als dat niet inspirerend is.

Erica Stedenburg, docent logopedie en pedagogiek op de pabo