sbo Sectorbestuur Onderwijsarbeidsmarkt

‘Het onderwijs heeft kinderen in de kou laten staan’. Door die uitspraak van Prem is de mevrouw van de Algemene Onderwijs Bond boos. Want leerkrachten doen elke dag hun best. Daarbij is het slechte pr voor het beroep van leerkracht. Er dreigt immers een groot tekort aan juffen en meesters en door dit soort uitspraken wil er straks helemaal niemand meer voor de klas staan.

Ik heb het ook niet zo op Prem. Dat komt door zijn manier van doen. Hij is me te druk, te aanwezig, te luidruchtig. Maar stiekem bewonder ik ‘m. Om zijn niet aflatende enthousiasme, zijn eeuwige strijd tegen onrecht, zijn grote daadkracht. Ook nu weer.

Negen van de tien kinderen van De school van Prem, die allemaal met een fikse achterstand begonnen, hebben een hogere Cito-score gehaald. Natuurlijk, de Cito-toets is niet zaligmakend, en er is niks mis met VMBO-advies. Als dat je niveau is. Maar Prem wilde laten zien dat er meer uit de kinderen te halen viel. En met bijspijkerleerkrachten en een paar BN-ers is dat gelukt.

In De Wereld Draait Door beweert de onderwijsmevrouw dat leerkrachten ook dergelijke resultaten kunnen halen als de klassen kleiner zijn. Prem vraagt haar waarom leerkrachten dan niet staken voor kleinere klassen in plaats van een hoger salaris. ‘En,’ legt Prem uit, ‘het gaat om de instelling van leerkrachten, die is fout. Ze hebben te lage verwachtingen van hun leerlingen. Die schrijven ze van tevoren af omdat ze geen tijd hebben, de klassen te groot zijn of door alle administratieve rompslomp.’

‘Nee mevrouw. Zelfreflectie, het onderwijs moet naar zichzelf kijken.’

Vervolgens vroeg Prem zich af waarom leerkrachten het pikken dat al die goedbetaalde managers op hun werkvloer komen? Toen de mevrouw dat wilde afschuiven op overheidbeleid zei Prem, als een ware meester: ‘Nee mevrouw. Zelfreflectie, het onderwijs moet naar zichzelf kijken.’

Dat leerden de kinderen op de school van Prem ook. Uit dankbaarheid kregen Prem en de bijspijkerleerkrachten een T-shirt . Prem trok die van hem meteen aan en zei: ´Kunnen we meteen checken hoe het staat met m’n buik’ (Voor degene die Prem nog nooit gezien heeft, denk aan een flinke bierbuik).

Dat vond ik mooi. Prem laat zien dat hij niet alleen kritisch kijkt naar anderen, maar ook naar zichzelf. Dat ga ik ook doen. Mijn eerste stap wordt het publiekelijk toegeven van mijn stille bewondering. Vanaf morgen draag ik een T-shirt met daarop I Love Prem. Kwestie van zelfreflectie.